ادامه مطلب

لا ۲

پاهایم دیگر نمی کشد ، بار ثقیل افکارم را ؛ دستانم دیگر هیچ ”  لا  “ئی نمی       سازد بر رکعت نیازم ، رازم خاموشگشته و نیاز در پی تولدی دیگر است ! .        غروب است و گاه رفتن ، و پر و بالی بشکسته از نگاه ، نگاهی آغشته ی […]
ادامه مطلب

لا

بسم الله الرحمن الرحیم                   می شنوم نجوای سبز  اندیشه ات را                      بگذار  – بگذر                        پگاه است و                      گاه نیاز ،بگشا دودست خود را                      ” لا  ”      را                     ” اله   ” در خواب صبح و                     ” مگر ”   در کام تو […]
ادامه مطلب

خمخانه

به گاه سکوت سبزت پیاله های سفید و سیاهم  را می شمارم پیاله هائی خالی از شراب را  پیش کش اقبال خویش میکنم و بر دل می نهم حسرت انگوری که خمخانه ندید ….
ادامه مطلب

من روزی آسمانی بودم

کوچک بودم ، معصوم ، عاشق ، دعاهام کوچکتر از کف دستانم بود و دلم عاشق و راضی … کیف میکردم از اینکه روزه گرفته ام وخود را طلب کار خدا میدانستم !!باید دعایم را مستجاب کند آخه من بچه خوبی ام … صدای حزین  ” مداح ” با روانم آویخته بودو آمیخته با ذهن […]
ادامه مطلب

رفتیم حج و کافر شدیم !!

رفتیم حج و کافر شدیم !   سلام   ۱۳ ساله  که پاک کن نگاهت ” مدادینه ” هایم را بی هیچ ملاحظه ای پاک میکند و فرصتی برای عرض   اندام این ۳۲ حرف ناقابل !! که گاه در آغوش هم  و گاه جدا بر روی سطور می نشستند نمیداد ؛   اما امروز […]
ادامه مطلب

رسول ما

مدرسه  ، بچه ها ، بوی مداد پاک کن مدادهای ۳ رنگ    دوستان جوراجور و بی رنگ    نرده های فلزی دور حیاط درختان تبریزی سر به فلک جیغ و داد و شور ونشاط شیخ قلی ،  با بستنی های کوچک  ” برادران  ” ،  و راحت حلقوم های نرم و شیرین صف شیر […]
ادامه مطلب

گنگ نامه تولد

در کسوف شرقی من    ناله ها در خواب ؛ نوا بی تاب و   ” او “    در چالش بودنی دیگر است   ناگاه اتفاقی سبز ؛ با بدرقه ای خزانی   و یک سیزده نحس …   می آید  اما با شکوفه بادامی به لب ؛   می ساید نگاه آسمانی ام را […]
ادامه مطلب

بی خبری

نگاه سنگینی به راه           غبار عافیت از چشم به دور                           ایستاده بر آغاز یک چاه                                                بی خبر از                                                  درد  و                                                    ناله و                                                      آه                                           پا می شوم تا دستش بگیرم                                                       می بینم اما                                                        خود را به  چاه  […]
ادامه مطلب

باتلاق تن

                                              آبادی  ؛ راه  ؛ خاک و من و  سالکی در باتلاق    ”  تن  ” یک طرف اما سبز  و آب و شیر میرسد به وقتش اما ؛  دیر  ! تا نگاهی […]
ادامه مطلب

ندا

مانده ام در غروبی جَلیّ   اذان تکه شده یِ  بی علی   در میان دشت  تشنگی ؛ سیراب   کویر ِ سردِ دیدگان     سراب   می خواند ندائی از دور   به شط وسیع حضور   من اما   می سرایم شعر ناب رفتنم   مانده ام …  ِنی توان رفتنم   […]
ادامه مطلب

آئینه ۲

آیینه من بودم  ؛  همه خشت خام  !   جاری شد    روزی    این اندیشه ی   ناپخته ی خام  …   زنگار  زدم   افسون شدم   رنگ باختم   برصف صبر خویش   ناجوانمردانه   تاختم  !   سیر نشدم  ؛ پیر شدم   دست به پای خود   زنجیر شدم   […]
ادامه مطلب

آئینه

    آئینه من بودم       همه خشت خام ……           و         زنگاری که تا عمق سینه ها ره یافته بود      در پگاهی که قصه       شب رنگی ها  نا تمام ………….   مجید جمشیدی ۱۱/۲/۱۳۷۲
ادامه مطلب

دکتر مرتضی

پیر مرد با گامهائی کوتاه و متین ؛ تن رنجور خویش را کشید تا لب میز  ” دکتر ”  ؛   سمعکی به رنگ گوش داشت و کلاهی که به احترام دکتر در دستش بود و ته ریشی   سفید که حکایت رنج سالهای دور را با خود داشت . با صدائی نحیف و لرزان […]
ادامه مطلب

حسرت

پله ای تا قامت او                         می ساید دیدگانم را                                                   و                                            سایه سنگین نگاهی                                                           زبانم را                                     دور می شوم از قربت خویش                                                    و غریبانه تا مسلخ خورشید                                                                می زنم چنبره ؛                                                                             فکور                                                                                   غمین                                                                                           و  خموش   […]
ادامه مطلب

پرچین شمایل

آفت نگا هش شده چشمان بسته ام  و رنگ بیمارم  تلنگر   دل شوره ای باز … می نوازد نت حضورش را و چه معصومانه    می ستاید قامت بودنم را … من اما پرچین شمایلش را ندیدم   و سایه ی عطر  یاس اش را … کجا گذاشتم چمدان رفتنم    و کفش های […]
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE