ادامه مطلب

بی خبری

نگاه سنگینی به راه           غبار عافیت از چشم به دور                           ایستاده بر آغاز یک چاه                                                بی خبر از                                                  درد  و                                                    ناله و                                                      آه                                           پا می شوم تا دستش بگیرم                                                       می بینم اما                                                        خود را به  چاه  […]
ادامه مطلب

باتلاق تن

                                              آبادی  ؛ راه  ؛ خاک و من و  سالکی در باتلاق    ”  تن  ” یک طرف اما سبز  و آب و شیر میرسد به وقتش اما ؛  دیر  ! تا نگاهی […]
ادامه مطلب

ندا

مانده ام در غروبی جَلیّ   اذان تکه شده یِ  بی علی   در میان دشت  تشنگی ؛ سیراب   کویر ِ سردِ دیدگان     سراب   می خواند ندائی از دور   به شط وسیع حضور   من اما   می سرایم شعر ناب رفتنم   مانده ام …  ِنی توان رفتنم   […]
ادامه مطلب

آئینه ۲

آیینه من بودم  ؛  همه خشت خام  !   جاری شد    روزی    این اندیشه ی   ناپخته ی خام  …   زنگار  زدم   افسون شدم   رنگ باختم   برصف صبر خویش   ناجوانمردانه   تاختم  !   سیر نشدم  ؛ پیر شدم   دست به پای خود   زنجیر شدم   […]
ادامه مطلب

آئینه

    آئینه من بودم       همه خشت خام ……           و         زنگاری که تا عمق سینه ها ره یافته بود      در پگاهی که قصه       شب رنگی ها  نا تمام ………….   مجید جمشیدی ۱۱/۲/۱۳۷۲
ادامه مطلب

دکتر مرتضی

پیر مرد با گامهائی کوتاه و متین ؛ تن رنجور خویش را کشید تا لب میز  ” دکتر ”  ؛   سمعکی به رنگ گوش داشت و کلاهی که به احترام دکتر در دستش بود و ته ریشی   سفید که حکایت رنج سالهای دور را با خود داشت . با صدائی نحیف و لرزان […]
ادامه مطلب

حسرت

پله ای تا قامت او                         می ساید دیدگانم را                                                   و                                            سایه سنگین نگاهی                                                           زبانم را                                     دور می شوم از قربت خویش                                                    و غریبانه تا مسلخ خورشید                                                                می زنم چنبره ؛                                                                             فکور                                                                                   غمین                                                                                           و  خموش   […]
ادامه مطلب

پرچین شمایل

آفت نگا هش شده چشمان بسته ام  و رنگ بیمارم  تلنگر   دل شوره ای باز … می نوازد نت حضورش را و چه معصومانه    می ستاید قامت بودنم را … من اما پرچین شمایلش را ندیدم   و سایه ی عطر  یاس اش را … کجا گذاشتم چمدان رفتنم    و کفش های […]
ادامه مطلب

می آید

می آید از روزن تاریک باورمان     می آید از لا به لای سیاهینه سنگ شرک سگال !!     می گذرد از  زم خیال فسون       از عرفات حمل و سکون     می آید از خلوتکده منا      می گذرد از رمی و طواف             و……..   […]
ادامه مطلب

فاجعه

به رنگ رنگ نگاهش بخشیدم هستی سیاه وسپیدم را     او رسام لحظه های حاجت بود  و من     محو نقوش کلک سیاهش       او شاعر دردهای من شده بود       و من  معبر خوابهای رنگین او      روزی خواستم –  شب شوم  –       سپده را کنار زنم […]
ادامه مطلب

چینی دعا

به چاه ”  ویلم ”  اسیر   در نگاه سبزش   گیر      سپند عقل بر هواست …. این دلم خاکیست             قصه شنیدم  روزی ……..  از حنجره ی دوران : …..   رو به افلاک داشت بیچاره ی خاکی من ..                  اما            شکست در فراسوی        […]
ادامه مطلب

بشارت شب

بر سیاهک مردم چشمت     دنباله ای از نور خواهم شد    و  آویز نگاه خیس ات       تا دم باران …      روزه کویری ام را افطاری از شبنم خواهم داد      و سکوت بد سگال خویش را با ترنم نامت خواهم شکست …    من بشارت  ” شب ”  […]
Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE