پرچین شمایل

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آفت نگا هش شده چشمان بسته ام  و رنگ بیمارم  تلنگرِ

 

دل شوره ای باز

می نوازد نت حضورش را  و چه معصومانه

 

 می ستاید قامت بودنم را …

من اما پرچین شمایلش را ندیدم

 

و سایه ی عطر  یاس اش را …

کجا گذاشتم چمدان رفتنم

 

 و کفش های برهنه ی دیروزی ام را ؟

می خواندم راه تمامِ نرفته هایم را

ومی سراید نغمه های غریبانه ام را …

 

پا می شوم با عصائی سفید…

اما او باز هم می ستاید

 

 قامت سرد بودنم را …

 

مجید جمشیدی راد شهریور ۸۷

دیدگاه خود را بیان کند

نظرات پس از تایید مدیر سایت قابل مشاهده خواهد بود.

*

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE