ندا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مانده ام در غروبی جَلیّ

 

اذان تکه شده یِ  بی علی

 

در میان دشت  تشنگی ؛ سیراب

 

کویر ِ سردِ دیدگان

 

  سراب

 

می خواند ندائی از دور

 

به شط وسیع حضور

 

من اما

 

می سرایم شعر ناب رفتنم

 

مانده ام …  ِنی توان رفتنم

 

مانده ام اما در غروب جلی

 

با اذان سرد بی نام علی  …

 

 

 

مجید جمشیدی راد زمستان۸۶″

ما را دنبال کنید

دیدگاه خود را بیان کند

نظرات پس از تایید مدیر سایت قابل مشاهده خواهد بود.

*

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE