لا ۲

پاهایم دیگر نمی کشد ، بار ثقیل افکارم را ؛ دستانم دیگر هیچ ”  لا  “ئی نمی

 

 

 

سازد بر رکعت نیازم ، رازم خاموشگشته و نیاز در پی تولدی دیگر است ! .

 

 

 

 غروب است و گاه رفتن ، و پر و بالی بشکسته از نگاه ، نگاهی آغشته ی

 

 

 

گناه . . .     هر پک سیگارم پتکی  است  بر نگاهش و کاریکاتور تکراری دودی که

 

 

 

طناب دارم شده !!!می کنم چاه – چاهی عمیق ، جز خودم نیست کسی

 

 

 

سراینده مرثیه حضورم ! ؟سیاه بپوشید و نقل پراکنید که داماد بی عروس

 

 

 

در حجله مرگ است ! مرگ جه گویم که حیاتی سیاه !

 

 

 

دست شسته ام از هرچه عشق است !! و پای بست توهم خانه زاد خویشم . .

 

 


اینجا ایستگاه آخر است ، تکرار بی جای استعاره های شاعرانه ، و بدان که

 

 

 

کسی در پایان قطار مقصد ،        منتظرم نیست . . . روزی تنها آمدم  . . .

 

 

 

   تنها زیستم  ، تنها می روم  اینک . . . تنها . . .

 

 

 

 

مجید جمشیدی راد

دیدگاه خود را بیان کند

نظرات پس از تایید مدیر سایت قابل مشاهده خواهد بود.

*

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE