فاجعه

 

 

 

 

 

به رنگ رنگ نگاهش بخشیدم

هستی سیاه وسپیدم را

 

  او رسام لحظه های حاجت بود  و من

 

  محو نقوش کلک سیاهش

 

    او شاعر دردهای من شده بود 

 

   و من  معبر خوابهای رنگین او

 

   روزی خواستم –  شب شوم  –

 

    سپده را کنار زنم

 

   وای چه می بینم ؟؟

 

       این بومیست بزرگ ! ! !

 

      و شبی یلدائی در  وراء …….

 

 وای این نقاشی اوست !؟

 

          و  من ….   ومن….   ومن  ………

 

      صدا می زنم کسی را  ……..

 

                                                                            مجید جمشیدی راد فروردین ۱۳۸۷

ما را دنبال کنید

دیدگاه خود را بیان کند

نظرات پس از تایید مدیر سایت قابل مشاهده خواهد بود.

*

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE