فاجعه

 

 

 

 

 

به رنگ رنگ نگاهش بخشیدم

هستی سیاه وسپیدم را

 

  او رسام لحظه های حاجت بود  و من

 

  محو نقوش کلک سیاهش

 

    او شاعر دردهای من شده بود 

 

   و من  معبر خوابهای رنگین او

 

   روزی خواستم –  شب شوم  –

 

    سپده را کنار زنم

 

   وای چه می بینم ؟؟

 

       این بومیست بزرگ ! ! !

 

      و شبی یلدائی در  وراء …….

 

 وای این نقاشی اوست !؟

 

          و  من ….   ومن….   ومن  ………

 

      صدا می زنم کسی را  ……..

 

                                                                            مجید جمشیدی راد فروردین ۱۳۸۷

دیدگاه خود را بیان کند

نظرات پس از تایید مدیر سایت قابل مشاهده خواهد بود.

*

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE