شعر …

شعر پر است از ایهام و استعاره و جناس ، گاهی تمام هر آنچه بدل داری را در مصرعی می یابی و گاهی اما دیوانی هم رسولِ یک بوسه نمیشود.

دوست دارم بنویسم ، بسرایم ، بخوانم ، چونان کودکی دبستانی که با ذوق اولین انشاء خودنوشته اش را میخواند ،

از تو مینویسم ، از رج به رجِ دوست داشتنت ، از ردیف به ردیفِ غمزه هایت ، از سپید به سپیدِ خنده هایت ،

تو همیشه در شعر من بوده ای ،

تو لیلای این دل مجنون بوده ای ،

تو بر نگاه کفرآمیزم سرشکی معصوم هستی و آرزوئی محال …

mjrad#

 

ما را دنبال کنید

1 Comment

  • سهیلا / ۱۳۹۷/۰۷/۲۷ at ۲۳:۳۹

    بسیار زیبا و دلنشین

    پاسخ

دیدگاه خود را بیان کند

نظرات پس از تایید مدیر سایت قابل مشاهده خواهد بود.

*

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE