بی تو

جوشنی می سازم از جنس هور و هوار

 

ویلدا ترین شب عمرم را به باران نور

 

می بندم  ؛ نام تو را به آسمان می سپارم

 

تا در فجری غم بار شبنم کوچه های روز باشد

 

ره می سپارم بی تو اما شاید ترا در افقی از نور

 

ببینم ؛در حرای خویش می آموزم خواندنی از خط

 

سبز اورا …. آموخته ام از غمزه نگارم که سنگی بر

 

شکم آویزم وغبار دلی نشانم …

 

ره می سپارم بی تو اما ……………….

                                                                                          مجید جمشیدی راد

دیدگاه خود را بیان کند

نظرات پس از تایید مدیر سایت قابل مشاهده خواهد بود.

*

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE