آئینه ۲

آیینه من بودم  ؛  همه خشت خام  !

 

جاری شد

 

 روزی

 

 این اندیشه ی

 

ناپخته ی خام  …

 

زنگار  زدم

 

افسون شدم

 

رنگ باختم

 

برصف صبر خویش

 

ناجوانمردانه

 

تاختم  !

 

سیر نشدم  ؛ پیر شدم

 

دست به پای خود

 

زنجیر شدم

 

هم سیه و هم سپید

 

باز ماندم

 

دیر شدم 

 

 

مجید جمشیدی راد   ۸۸/۱/۲۸

ما را دنبال کنید

دیدگاه خود را بیان کند

نظرات پس از تایید مدیر سایت قابل مشاهده خواهد بود.

*

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE